Ipinapakita ang mga post na may etiketa na desperadang ideya. Ipakita ang lahat ng mga post

Jeep at Panaginip  

Posted by desza in , , , ,

Jeep at Panaginip


Ilang oras na ang lumipas nang ako'y magising. Nakapaghilamos na, nakapagligpit ng kuwarto, nakanood ng TV, nakapag-internet sandali. At habang ako'y naglilinis na ng bahay, bigla akong may naalala.

Bigla kong naalala ang panaginip ko kagabi. Isang panaginip na hindi nga pala pangkaraniwan. Isang panaginip na marahil ay isang kahilingan. Isang panaginip na ikaw ang nilalaman.

Bigla kitang naalala.



Nakasakay raw tayo sa isang jeepney. Teka. Jeep? Lagi na lang bang jeep ang setting ng mga panaginip ko tungkol sa iyo? Sabagay, isa nga naman iyon sa mga lugar ng iilang alaala na kasama ka. Kaya in one way or another, ang jeepney ay isa sa mga espesyal na sa akin. (Insert Spongecola's Jeepney here)


(pic from google)


So ganoon nga, nakasakay raw tayo. ngunit hindi ko alam kung saan tayo patungo. Tulad noon, pinili kong makasama ka kahit hindi ko alam kung saan mapupunta ang kung ano man ang meron tayo.

Tapos, may aleng sumakay na may dalang bag. Bumaba ulit siya para may kausapin sandali. Pero biglang umalis ang jeep. Naiwan siya. At naiwan rin ang mga gamit niya.

Di ko mapigilang ikumpara ang aking sarili sa kanya.Tumigil lang kasi ako sandali noon para sa mga pangarap ko, di ko na namanlayan, umalis ka na pala nang di man lang nagpapaalam. Iniwan mo ako agad. naiwan pati mga katanungang kailanman ay di na mabibigyan ng kasagutan. Naiwan naman ang isang parte ng buhay ko sa'yo. naiwan sa'yo ang puso ko.


Tumigil ang jeep sa isang lugar. doon na pala ang destinasyon nito. At dahil nga sa bag na naiwan nung ale, napilitan akong kausapin ka. Nakakatawa, kinausap lang kita dahil kailangan. Kinausap lang kita dahil wala ng ibang pagpipiliian. Kahit na simula pa lang ng biyahe, gustong-gusto na kitang lapitan... gustong-gusto na kitang kausapin. Ngunit hindi ko nagawa. Hindi ako nagkaroon ng lakas ng loob.


Masakit para sa akin ang mapalapit sa iyo. Masakit kasi kahit isang metro lang ang layo mo sa akin, hindi pa rin kita malapitan, hindi maabot. At alam mo ba kung ano ang mas masakit? Yung ang lapit mo nga, lahat ng pagkakataon nakalatag na, subalit hindi mo pa rin ako kinausap. Ni hindi mo ako pinansin.



Hindi ko na alam kung ano ang mga sumunod na pangyayari. basta ang sumunod na eksena, nakasakay ka na ulit. Sa ibang jeep. Samantalang ako, hindi na muling sumakay.



Nakangiti kang lumisan. Ang tamis.
At ako? Nakangiti ring naiwan. Ang pait.


Nakaalis ka na. Papunta sa iba. Hindi na kita muling makikita. Hindi ka na babalik.


At narito pa rin ako. hindi na muling makasakay sa ibang jeep. Hindi na makausad. Hindi na makaalis.




Napanaginipan kita kagabi. 
Naalala kita ngayon. 
Minahal kita noon. 
Makakalimutan din kita; kung hindi man bukas, darating din ang panahon.

Ikaw ba'y may LOBO?  

Posted by desza in ,



HINDI sa lahat ng panahon, ikaw ang may alam, ikaw ang magaling, ikaw ang matalino.


Maaaring oras mong mamayagpag NGAYON, pero hindi ba't NOON naranasan mo ring magmukhang-tanga, malait at malito?

Kaya huwag kang basta-bastang mamintas, huwag mong pagtawanan ang kamalian nila, huwag mong tatapakan ang ibang tao.

Tandaan mo, BILOG ang MUNDO.

Baka isang araw, isang DI-INAASAHANG tao ang makaputok sa mala-LOBO mong ULO at ikaw naman ang makaramdam ng panliliit ng pagkatao.

Ewan ko lang kung KAYANIN mo.


(^____^)




"...Sapagkat ang sinumang nagmamataas ay ibababâ at ang nagpapakumbabá ay itataas.”
~(Lk. 18:14)


PLANS..  

Posted by desza in ,

Few days ago, I’ve watched All My Life. It’s merely a story about 2 different persons with different perspectives. Si Luisa, isang tao na ococ. Lahat ng bagay sa buhay niya nakabase sa mga plano niya. She even lists down the things she needed and wanted to do. Pati ang pinakamaliit na detalye ng mga gamit niya. On the other hand, Sam was a happy-go-lucky guy. Walang kaplano-plano sa buhay. His motto: “Live life as if it’s your last day.” Paano ba naman kasi, maysakit siya and anytime pwede na siyang kunin ni Lord. He is not even using a watch! He didn’t want to focus on time. He just enjoys life. And that’s it. Then yun, their paths crossed and all of the sudden their lives changed.


I wasn’t struck by their love story anyway. Napaisip lang ako sa parang bottomline nito.

PLANS.




Ano nga bang mas maganda? Ang nakaplano o hindi? Luisa planned everything but a single mishap ruined it all. Mas mabuti kayang tumulad kay Sam na nag-eenjoy lang sa present niya at hindi na iniisip ang the next day? No expectations, no disappointments. Mahirap naman pero kung wala ka ngang plano, parang super gulo na ng mundong gagalawan mo. Di mo alam kung san ka pupunta, san mag-uumpisa, san titigil. How would you reach your goals? Parang strategy sa game, how would you win if you don’t even know what to do? But on the contrary, nakakatakot din palang magplano. What if fate wouldn’t allow your plans to happen? Paano pag napakapulido ng plano mo and you’re hoping… expecting that things would fall into place and yet, masisira lang pala ang lahat? Isn’t it more devastating?


Sa ngayon, marami akong plano sa buhay. But the big problem is I can’t even device a plan on how to realize those plans. Kaya nga until now I’ve got this double fear – fear that I don’t know how to play this game and fear that I would not win the game.


Haay.. i think i need big help here.



Hope, Believe, Love...  

Posted by desza in ,



"It's a time to hope again..
a time to believe again..
a time to love again."

Nabasa ko lang yan sa fb kanina.. sa fb na nakakasawa na rin palang pag-aksayahan ng panahon. Until i remembered my blog - my used to be favorite hide-out. And so i thought...

Is it also a right rime to go back to the blogosphere?

Halos isang taon na rin pala ang lumipas.. Wala na rin akong magawang matino kaya't heto, naisipan ko g bihisan ang aking nilulumot, inaagiw at kinakalawang ko ng palasyo. (Downloaded template nga lang kasi di ko naman alam kung panu gawin.haha!) Matagal ko ng ninanais na bigyan muli ito ng buhay, pero sa tuwing tatangkaing 'tong gawin ito ay walang nagyayari.. Ewan ko ba kung anong ispirito ang sumapi sa akin ngayon at mukhang matutupad ko na rin sa wakas.. SANA NGA..

Pero bakit nga ba bigla na lang akong nagkainteres dito?
Siguro dahil sa wala na naman akong magawa..
Siguro dahil sa nainspire o sabihin na ting nainggit ako sa mga blogs na mas madalas ko pa ngang mabisita kaysa sa sarili kong blog..
Siguro dahil sa namimiss ko na nga ito.
O siguro, siguro lang... dahil sa mga pinagdadaanan ko ngayon.

Napakarami kasi ng gumulo sa aking magulo ng utak. Mga bagay-bagay na hindi ko maipaliwanag. Sabagay, sa totoo lang, napadpad ako noon sa lugar na ito ng dahil sa utak ko. Para sana meron siyang mapaglandingan. Nang sa gayun ay baka maintindihan ko rin o ng ibang tao ang nais niyang ipahiwatig.

Kayakayanin ko nga ba? Sa totoo lang, hindi ko alam kung paano sisimulan ang isang bagay na matagal ko ng napabayaan. Lalo pa't noon pa man, hirap na talaga akong mag-open up. Masikreto nga raw ako at maraming tinatago. Hindi ko nga maiexpress ang feelings ko. That's why I'm trying to do it through writing. Kaya lang, sablay pa rin tayo dyan. Kasi kahit dito na nga lang, i still find it hard to express what i really want to. Hindi naman kasi kasing likot ng iba ang imahinasyon ko, o kasing lawak ng iba ang bokabularyo ko.

But wait, teka muna..
Sabi nga ng marami,
write to express and not to impress, di ba? So bakit ko ipagkakait ang simpleng kaligayahang ito? Care ko kung may matuwa o mainis, kung may makaintindi o magsayang ng oras, kung may magbasa man o wala? Basta ang importante, hindi nagrebolusyon ang mga neurons ko at nabawasan ang mga kinikimkim kong kung anu-ano. At least, hindi ako mag-eexplode daba?


I guess it really is the right time. Bahala na kung anong mangyayari sa susunod na kabanata.



I'll just HOPE and try to BELIEVE that I will learn to LOVE blogging more than ever.




promise  

Posted by desza in , ,



Deariz,


You have come a long way. Now you've proven it...even though you still have a long way to go. You are indeed special! Please do not ever question your significance as a person again. You know many appreciate you not only as a person but also as a true friend. And even if some think the other way, you know in your heart that you have nothing to be upset about. Many people love you for what you are. Perhaps they really do not know the 'real' you but at least they appreciate you. Please love yourself unconditionally.

GOD LOVES YOU.



Tumambad sa akin ang sulat na yan habang nagghahalukay ako sa mga inaalikabok ng gamit ko sa cabinet. Naguilty naman ako bigla. May papramis-pramis pa ako sa sarili ko nun, di ko naman matupad. May mga pagkakataon kasi na kahit anong positive na ilagay sa utak, naaatract pa rin ang mga negative vibrations. And you just can't help but feel bad...and worse, empty. Tapos, darating pa ung time na gusto mong umiyak, sumigaw at ilabas lahat ng sakit at sama ng loob. Pero magmumukha ka namang tanga kung basta-basta ka na lang gagawa ng eksena without any definite reason, di ba? Magtataka naman mga tao sa paligid mo. For sure uusisain ka pa kung ano bang problema. Baka mailabas mo pa nang wala sa oras ang mga bagay na di na nila dapat pang malaman. O baka bigla ka na lang damputin at dalhin sa mental. hehe!

Ewan ko ba kung bakit itong mga nakaraang araw eh nag-eemote-emote na naman ako. Di ko naman siguro sinasabayan ang pagiging lonely ng friend ko dahil sa break-up nila ng kanyang girlet. O ang pagdadalamhati ng best ko sa pagkawala ng kanyang lola.. O ang heartaches ng isa ko pang friend dahil sa betrayal of trust ng friend nya at ng babaero niyang mahal.

Ako? Ano nga bang problema ko?

Marami. Nangunguna na jan ang pera. HAhA! Meron din sa puso, sa pamilya, at sa career. Ganunpaman, kumpara naman sa problema ng iba, isang maliit na binilog
na buger lang ang mga problema ko sa ngayon. So bakit naiisip ko ang mga naiisip ko?


Naisip ko tuloy ipaskil ang sulat na yun dito sa palasyo ko, pati na rin sa isang sulok ng barong-barong namin.
Para naman lagi kong nakikita.
A reminder of a promise.



I am blessed, recognized, and loved. And there's no reason for me to feel that way.^__^





Puting Kasinungalingan  

Posted by desza in , ,


Isa sa mga pinakaayaw kong ugali ng isang tao ay ang pagiging sinungaling. Sobra akong naiirita sa mga hindi nagsasabi ng totoo. Lagi ko ngang sinasabi, mas gugustuhin ko pang masaktan ng katotohanan kaysa sa masaksak sa likod ng isang kasinungalingan. In short, i hate lies.



Ngunit di naman kaila sa atin na ang mundong ito ay puno ng kasinungalingan.. Dapat din bang magalit ako sa mundo?
Ang mga tao sa paligid ko'y nagsisinungaling din... Sapat ba itong dahilan upang kamuhian sila?
Ako man, inaamin ko, ay isang dakilang sinungaling... Nararapat din kaya na ako'y mapoot sa aking sarili?

Ayon, narealize kong ang kapal ko pala para sabihing galit ako sa mga sinungaling. Ang araw ko nga lang ngayon ay puno na ng kasinungalingan. Gusto mo bang malaman ang mga kasinungalingan ko ngayong araw? Kung oo, sige basa pa...

> Paalis ako ng bahay. Tinanong ako ni mama kung may pera pa ako. Sabi ko, wala po. kahit ang totoo, may ilang daan pang nakaipit sa pitaka.
> Tinanong din nila ako kung san ako kakain. Makikikain na lang ako sa opisina, ang sabi ko. Pero sa isang fastfood nagkalaman ang sikmura.
> Inalok ko ang isang kasamahan ng pagkaing dala. Buti na lang at umayaw siya pagkat kulang pa yun sa akin. Gutom kaya ako't mahal pa ang pagkakabili ko dun.
> May inutos sa akin. Nakakapagod din ang paakyat-pababa ng hagdan. Okay lang ba ako? Oo sabay ngiti... Hay nagtatanong pa, bakit hindi na lang kaya ako tulungan?
> May batang namamalimos. Wala akong pera eh, sagot ko kahit may ilang barya pa sa aking bulsa.


Ilan pa lang ang mga iyan sa mga pagkakataong hindi ako naging matapat. Pero ano nga kayang mangyayari kung lubos na magiging honest ang mga tao sa mundo? hmmm..

> Kung sinabi kong may pera pa ako kanina, hindi ako bibigyan ni mama. Mababawasan na naman ang matagal ko ng iniipon.
> Kung sinabi kong balak kong dumaan sa fastfood para kumain, mapapagalitan ako't pipiliting kumain muna bago umalis. Late na naman ako nyan.

> Kung hindi ko inalok ang kasamahan ko, sasabihin nila napakadamot ko. Next time di na nila ako bibigyan pag sila naman may pagkain.

> Kung nagreklamo ako sa inutos sa akin, maboboljak ako ni sir. Bawas ganda points.

> Kung sinabi kong may barya pa ako sa bulsa, di ako titigilan ng batang yun at mawawalan ako ng pamasahe.



Tsk.. Tsk.. Tsk.. Mahirap din pala kung super honest ka. Kaya okay lang maging sinungaling paminsan-minsan. Hahaha!

Simple lang na mga white lies ang mga nabanggit sa itaas. Pero aminin natin, may mga pagkakataong tayo ay nagsisinungaling hindi lang sa mga taong nakapaligid, kundo maging sa ating mga sarili. Pinipili nating magbulagbulagan o di kaya ay magbingibingihan sa katotohanan. HIndi man natin gustong manloko, nagagawa pa rin natin. Kadalasan pa nga, mismong mga sarili natin ang ating niloloko. Mahirap talagang gawin ang bagay na kinamumuhian mo, subalit ganun talaga ang buhay... Hindi mo gusto, ngunit kailangan.



Ganunpaman, mas mabuti pa rin kung sa katotohanan tayo nabubuhay, di ba? Masaktan man tayo, at least alam natin na wala tayong niloloko. Okay lang na magsinungaling paminsan-minsan, pero wag naman palagi. Wag mamihasa, baka masanay ka. Baka sa susunod, ikaw mismo hindi mo na masabi kung ano ang peke o ang totoo.

Sabi nga nila, "TRUTH HURTS BUT LIES KILL."

VIRUS!  

Posted by desza in , ,


Waaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhh!
Ang sarap isigaw lahat ng himutok! Hahaha!


Halos isang buwan na rin akong hindi napadpad sa palasyo ko dito.
Hay buhay, bakit ba kasi kung kelan i have all the time and chance to do so eh hindi ako pinagbigyan? Nakakaasar nga naman... Excited pa naman sana akong tapusin lahat ng commitments ko para makatambay dito ng bigla na lang....

Kaboom!
Isang malaking bomba ang bumagsak mula kung saan at tila ba ako isang musmos na napatanga na lang sa shock. At naiwan ko pa nga sa ire ang mga dapat kong gawin...



Ano nga ba talagang bomba ang bumagsak sa akin?


Teka lang, hindi naman bomba un eh...

VIRUS!!!!
Publish Post
Varicella...

Parang ang ganda ng kanyang pangalan noh? Subalit isa naman ito sa pinakagrabeng sakit na dumapo sa akin..

Super Duper talaga ang pahirap na dinaanan ko dahil sa kanya. haizt!

Wala naman kasi siyang gamot.. ang choice mo lang talaga eh ang maghintay kung kelan ka gagaling.. idagdag mo pa ang pananakit ng katawan, lagnat, at sobrang pangangati! Grabe, sumabay pa ang pag-atake ng dysmenorrhea ko. huhuhu!


Langyang Bulutong yun!
(i-post ko sana ung tunay kung pic kya lng ngbgo ang isip ko. NAKAKAHIYA!)

at di pa jan nagtatapos ang pagdurusa ko...


Akala ko, ok lang na maiwan sa bahay, tutal may blogosphere akong matatambayan..


Tapos bigla na namang nayanig ang mundo ko ng malaman ko buhat sa aking kapatid na pati ang mahal kong computer ay navirus!

Talagang minamalas ang maldita, ni wala nga akong alam sa anatomy ng computer, lalo na sa mga sakit nito! Ayun, hindi ko na xa ma-open.hehehe..

Naisin ko mang pumunta sa kaibigan kong may alam dito ay hindi naman ako makalabas ng bahay.. Ni ayaw ko ngang makita ang sarili ko sa salamin ng kasagsagan ng sakit ko. Kawawang bata... Literal talagang naburo sa lungga nya.

Buti na lang ngayon at nakalabas din ako. Mga ilang hakbang lang naman mula sa bahay namin ang net cafe. Yun nga lang, may bayad.. Kaya heto, limited lang talaga ang oras ko dito..

Ano ba yan.. panu pa ako makakabloghopping nito??


Waaaaaahhhh! Miss na miss ko na dito!

Pero wala akong magagawa.. hintayin ko na lang na matapos ang kalbaryo kong ito. ;-(


Nga pala...
Sa mga nakakaalala pa ring bumisita sa palasyo ko, kahit wala ang prinsesa para istimahin kayo...
M
araming salamat po!