Ikaw ba'y may LOBO?  

Posted by desza in ,



HINDI sa lahat ng panahon, ikaw ang may alam, ikaw ang magaling, ikaw ang matalino.


Maaaring oras mong mamayagpag NGAYON, pero hindi ba't NOON naranasan mo ring magmukhang-tanga, malait at malito?

Kaya huwag kang basta-bastang mamintas, huwag mong pagtawanan ang kamalian nila, huwag mong tatapakan ang ibang tao.

Tandaan mo, BILOG ang MUNDO.

Baka isang araw, isang DI-INAASAHANG tao ang makaputok sa mala-LOBO mong ULO at ikaw naman ang makaramdam ng panliliit ng pagkatao.

Ewan ko lang kung KAYANIN mo.


(^____^)




"...Sapagkat ang sinumang nagmamataas ay ibababâ at ang nagpapakumbabá ay itataas.”
~(Lk. 18:14)


2 de palabras »

nalilito  

Posted by desza in


Dapat nga bang sumugal sa isang laban na alam mo namang walang patutunguhan?

Ano nga bang mas nararapat?

Ang panatilihin na lang nakakubli at hayaang mawala ng tuluyan ang damdaming nagiging dahilan ng mga ngiti at luha? O bigyan man lang ng pagkakataon ang pusong sumaya kahit ang kapalit nito'y tiyak na pagdurusa?

Saan ka nga ba mas liligaya?
Ano nga ba ang mas tama?








2 de palabras »

PLANS..  

Posted by desza in ,

Few days ago, I’ve watched All My Life. It’s merely a story about 2 different persons with different perspectives. Si Luisa, isang tao na ococ. Lahat ng bagay sa buhay niya nakabase sa mga plano niya. She even lists down the things she needed and wanted to do. Pati ang pinakamaliit na detalye ng mga gamit niya. On the other hand, Sam was a happy-go-lucky guy. Walang kaplano-plano sa buhay. His motto: “Live life as if it’s your last day.” Paano ba naman kasi, maysakit siya and anytime pwede na siyang kunin ni Lord. He is not even using a watch! He didn’t want to focus on time. He just enjoys life. And that’s it. Then yun, their paths crossed and all of the sudden their lives changed.


I wasn’t struck by their love story anyway. Napaisip lang ako sa parang bottomline nito.

PLANS.



Ano nga bang mas maganda? Ang nakaplano o hindi? Luisa planned everything but a single mishap ruined it all. Mas mabuti kayang tumulad kay Sam na nag-eenjoy lang sa present niya at hindi na iniisip ang the next day? No expectations, no disappointments. Mahirap naman pero kung wala ka ngang plano, parang super gulo na ng mundong gagalawan mo. Di mo alam kung san ka pupunta, san mag-uumpisa, san titigil. How would you reach your goals? Parang strategy sa game, how would you win if you don’t even know what to do? But on the contrary, nakakatakot din palang magplano. What if fate wouldn’t allow your plans to happen? Paano pag napakapulido ng plano mo and you’re hoping… expecting that things would fall into place and yet, masisira lang pala ang lahat? Isn’t it more devastating?


Sa ngayon, marami akong plano sa buhay. But the big problem is I can’t even device a plan on how to realize those plans. Kaya nga until now I’ve got this double fear – fear that I don’t know how to play this game and fear that I would not win the game.


Haay.. i think i need big help here.



2 de palabras »

Hope, Believe, Love...  

Posted by desza in ,



"It's a time to hope again..
a time to believe again..
a time to love again."

Nabasa ko lang yan sa fb kanina.. sa fb na nakakasawa na rin palang pag-aksayahan ng panahon. Until i remembered my blog - my used to be favorite hide-out. And so i thought...

Is it also a right rime to go back to the blogosphere?

Halos isang taon na rin pala ang lumipas.. Wala na rin akong magawang matino kaya't heto, naisipan ko g bihisan ang aking nilulumot, inaagiw at kinakalawang ko ng palasyo. (Downloaded template nga lang kasi di ko naman alam kung panu gawin.haha!) Matagal ko ng ninanais na bigyan muli ito ng buhay, pero sa tuwing tatangkaing 'tong gawin ito ay walang nagyayari.. Ewan ko ba kung anong ispirito ang sumapi sa akin ngayon at mukhang matutupad ko na rin sa wakas.. SANA NGA..

Pero bakit nga ba bigla na lang akong nagkainteres dito?
Siguro dahil sa wala na naman akong magawa..
Siguro dahil sa nainspire o sabihin na ting nainggit ako sa mga blogs na mas madalas ko pa ngang mabisita kaysa sa sarili kong blog..
Siguro dahil sa namimiss ko na nga ito.
O siguro, siguro lang... dahil sa mga pinagdadaanan ko ngayon.

Napakarami kasi ng gumulo sa aking magulo ng utak. Mga bagay-bagay na hindi ko maipaliwanag. Sabagay, sa totoo lang, napadpad ako noon sa lugar na ito ng dahil sa utak ko. Para sana meron siyang mapaglandingan. Nang sa gayun ay baka maintindihan ko rin o ng ibang tao ang nais niyang ipahiwatig.

Kayakayanin ko nga ba? Sa totoo lang, hindi ko alam kung paano sisimulan ang isang bagay na matagal ko ng napabayaan. Lalo pa't noon pa man, hirap na talaga akong mag-open up. Masikreto nga raw ako at maraming tinatago. Hindi ko nga maiexpress ang feelings ko. That's why I'm trying to do it through writing. Kaya lang, sablay pa rin tayo dyan. Kasi kahit dito na nga lang, i still find it hard to express what i really want to. Hindi naman kasi kasing likot ng iba ang imahinasyon ko, o kasing lawak ng iba ang bokabularyo ko.

But wait, teka muna..
Sabi nga ng marami, write to express and not to impress, di ba? So bakit ko ipagkakait ang simpleng kaligayahang ito? Care ko kung may matuwa o mainis, kung may makaintindi o magsayang ng oras, kung may magbasa man o wala? Basta ang importante, hindi nagrebolusyon ang mga neurons ko at nabawasan ang mga kinikimkim kong kung anu-ano. At least, hindi ako mag-eexplode daba?


I guess it really is the right time. Bahala na kung anong mangyayari sa susunod na kabanata.


I'll just HOPE and try to BELIEVE that I will learn to LOVE blogging more than ever.




4 de palabras »

promise  

Posted by desza in , ,



Deariz,

You have come a long way. Now you've proven it...even though you still have a long way to go. You are indeed special! Please do not ever question your significance as a person again. You know many appreciate you not only as a person but also as a true friend. And even if some think the other way, you know in your heart that you have nothing to be upset about. Many people love you for what you are. Perhaps they really do not know the 'real' you but at least they appreciate you. Please love yourself unconditionally.

GOD LOVES YOU.



Tumambad sa akin ang sulat na yan habang nagghahalukay ako sa mga inaalikabok ng gamit ko sa cabinet. Naguilty naman ako bigla. May papramis-pramis pa ako sa sarili ko nun, di ko naman matupad. May mga pagkakataon kasi na kahit anong positive na ilagay sa utak, naaatract pa rin ang mga negative vibrations. And you just can't help but feel bad...and worse, empty. Tapos, darating pa ung time na gusto mong umiyak, sumigaw at ilabas lahat ng sakit at sama ng loob. Pero magmumukha ka namang tanga kung basta-basta ka na lang gagawa ng eksena without any definite reason, di ba? Magtataka naman mga tao sa paligid mo. For sure uusisain ka pa kung ano bang problema. Baka mailabas mo pa nang wala sa oras ang mga bagay na di na nila dapat pang malaman. O baka bigla ka na lang damputin at dalhin sa mental. hehe!

Ewan ko ba kung bakit itong mga nakaraang araw eh nag-eemote-emote na naman ako. Di ko naman siguro sinasabayan ang pagiging lonely ng friend ko dahil sa break-up nila ng kanyang girlet. O ang pagdadalamhati ng best ko sa pagkawala ng kanyang lola.. O ang heartaches ng isa ko pang friend dahil sa betrayal of trust ng friend nya at ng babaero niyang mahal.

Ako? Ano nga bang problema ko?

Marami. Nangunguna na jan ang pera. HAhA! Meron din sa puso, sa pamilya, at sa career. Ganunpaman, kumpara naman sa problema ng iba, isang maliit na binilog na buger lang ang mga problema ko sa ngayon. So bakit naiisip ko ang mga naiisip ko?


Naisip ko tuloy ipaskil ang sulat na yun dito sa palasyo ko, pati na rin sa isang sulok ng barong-barong namin.
Para naman lagi kong nakikita.
A reminder of a promise.


I am blessed, recognized, and loved. And there's no reason for me to feel that way.^__^





6 de palabras »
Mga Lumang mga Post >>